Blogging tips
Mostrando entradas con la etiqueta Poemas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Poemas. Mostrar todas las entradas

domingo, 16 de septiembre de 2012

Poema del domingo

Este poema lo hice hace dos años cuando se fue mi Chiqui, hoy quiero compartirlo con vosotr@s y recordarla de nuevo. 
Siempre en mi corazón.

Hace dos semanas te fuiste para siempre, 
volviste al lugar de donde viniste, 
para correr por las laderas del cielo 
donde ahora disfrutan tu presencia. 
Echo de menos tu ternura, 
tu fidelidad, 
tu bondad, 
tus nergros ojitos, 
tu hocico helado, 
tu carita de angel, 
tus caricias, 
tus seis deditos en la patita trasera. 
cómo me quitabas los calcetines, 
cómo me esperabas en la puerta del baño, 
cómo corrías por el pasillo cuando te iba a bañar, 
cómo me mirabas cuando lloraba, 
cómo hacías de anfitriona con mis amigas, 
"extremadamente cariñosa" decían. 
Mi terrón de azúcar, 
Mi foquita marina, 
mi chiquitina. 
Cómo olvidar el día que te conocí, 
o aquel día de Navidad buscándote, 
tu empacho de macarrones, 
tumbadita en el suelo y seguías comiendo, 
con tus barbas rojas por el tomate. 
O cuando se te atravesó aquel hueso, 
o cuando te operaron y pedí que siguieras a mi lado un poco más. 
Cómo explicar que ahora que te has ido, 
has cerrado la etapa de mi adolescencia, 
y que ya no te tengo en esta otra etapa que empieza nueva para mí. 
Has sido testigo de mis primeros amores, 
mis primeros desengaños, 
de momentos duros, 
y también de momentos felices, 
y tú fiel a mi lado. 

Cómo describir esa mirada tuya, que tanto decía. 
Mi princesa. 














domingo, 25 de marzo de 2012

Un poema para la mañana del domingo!

 Ayer pude disfrutar de un gran documental sobre el poeta valenciano Vicent Andrés Estellés, en el que describía su vida y cómo la plasmaba en sus poemas. Gran poeta enamorado de Valencia. De pronto me entró morriña de la ciudad que me acogió en mi época de estudiante. Aquí os dejo uno de mis poemas favoritos para que lo disfruteis en esta mañana de domingo.
 
"No hi havia a València dos amants com nosaltres.
Feroçment ens amàvem del matí a la nit.
Tot ho recorde mentre vas estenent la roba.
Han passat anys, molt anys; han passat moltes coses.
De sobte encara em pren aquell vent o l'amor
i rodolem per terra entre abraços i besos.
No comprenem l'amor com un costum amable,
com un costum pacífic de compliment i teles
(i que ens perdone el cast senyor López-Picó).
Es desperta, de sobte, com un vell huracà,
i ens tomba en terra els dos, ens ajunta, ens empeny.
Jo desitjava, a voltes, un amor educat
i en marxa el tocadiscos, negligentment besant-te,
ara un muscle i després el peço d'una orella.
El nostre amor és un amor brusc i salvatge
i tenim l'enyorança amarga de la terra,
d'anar a rebolcons entre besos i arraps.
Què voleu que hi faça!
Elemental, ja ho sé.
Ignorem el Petrarca i ignorem moltes coses.
Les Estances de Riba i les Rimas de Bécquer.
Després, tombats en terra de qualsevol manera,
comprenem que som bàrbars, i que això no deu ser,
que no estem en l'edat, i tot això i allò.
No hi havia a València dos amants com nosaltres,
car d'amants com nosaltres en són parits ben pocs."

Els amants, Vicent Andrés Estellés